Laatste nieuws!

Waarde bezoeker,

Ik wens u, ondanks dat Corona u wellicht nu aan huis kluistert, een hele fijne en zonnige dag toe. Maak er wat van!

T.H.T, T.G.T, T.Z.T. en Voedselbank
Het zal eerst nog oorlog moeten worden…”. Dat zei ze, mijn vrouw, aan het einde van onze lange discussie vanochtend, na ons ontbijt.

De voedselbanken in ons land slaan alarm. Steeds meer gezinnen zijn afhankelijk van de boodschappen via de Voedselbank. Tegelijkertijd neemt het aanbod van groenten en fruit juist af. Dat komt door kortingsacties bij de grote supermarkten. “ Helaas is het zo dat we op dit moment tweederde van ons verse voedsel moeten missen. Sinds een paar weken zijn de supermarkten over op een ander systeem. Producten die tegen de houdbaarheidsdatum aan zitten worden voor minder geld verkocht. Daardoor krijgen wij minder voedsel binnen “, vertelt Monique Beuving, van de voedselbank in Groningen in het NOS Radio 1 Journaal.
“ Dat houdt in dat mensen niet met drie tassen aan boodschappen naar huis gaan, maar slechts één tas over houden voor de weekboodschappen. Dan gaat het voornamelijk om producten die behoren tot de schijf van vijf. We hopen dat voorkomen kan worden dat mensen nog erger verarmen.” aldus Beuving.

Sinds de coronacrisis hebben voedselbanken te maken met een lichte stijging van het aantal gezinnen. De stijging is nu 8% en men verwacht voor begin volgend jaar een stijging van 50 – 100 %.
Met geen uitzicht op een werkend vaccin en een tweede wassende coronagolf raken, als je nu al minder voedsel hebt om te verdelen terwijl die behoefte groeit, meer mensen en voedselbanken in de knel.  Het zal je maar gebeuren nu dat je kinderen in de horeca of in een grote kledingketen werken en werkeloos raken. Met een huis, een flinke hypotheek en een paar kleine kinderen is Leiden zo in last. Rond moeten komen van 35 euro per week terwijl er ook nog een winterjas vanaf moet en een paar kinderschoenen, nou dan wordt de situatie snel schrijnend en zit je zo aan de grond. Mensen komen dan ongewild en onbedoeld in armoede terecht.
Nu al lijden honderdduizenden mensen honger elke dag. Hier, in zo’n rijk land als Nederland! 40 % daarvan zijn kinderen. Met die coronacrisis en een groot lerarentekort is de kans op een leerachterstand groot. Met een knagende maag in de klas zitten en bij de les moeten blijven valt dan voor de drommel niet mee. Op mijn netvlies een foto van een sterk vermagerd, wanhopig kind dat, diep gebogen, in die strenge oorlogswinter met zijn lepel de vuilnisbakken uitschraapt. Naarstig op zoek naar een restje eten.
De roep van de voedselbank Groningen is geen uitzondering. Alle voedselbanken in Nederland zitten in nood, komen in de knel en trekken nu aan de bel.

Mijn vrouw en ik wonen in een dorp. In onze plaats is er geen voedselbank of een leger des heils, wel in steden verder op. Wij zijn beiden nog van de oude stempel, opgevoed met “ Gooi geen eten weg. “
Het was geen vetpot bij ons thuis vroeger. Honger heb ik gelukkig niet gekend. In november werd er bij ons thuis een varken geslacht. De buurt en de pastoor aten daarvan mee. Burenhulp was doodnormaal toen; de grootte van de buurt was afgestemd op het aantal dragers voor “je laatste zes plankjes.” Tegenwoordig leven mensen meer en meer op zichzelf: de ego-cultuur. Voor je begrafenis of crematie wordt de buurt nu niet meer ingeschakeld. Tijden veranderen.
” Dat is geweest, dat zijn we kwijt, ” zong troubadour Ad de Laat.
Kwam er rond etenstijd onverwacht bezoek dan was het: “ Schuif maar aan en pik een vorkje mee ”. Daar waar er zeven kunnen eten, konden er dus ook acht eten, als dat zo moest.
We hadden een ‘moestuin’ aan huis. Daarin werd groente geteeld. Ook stonden er wat bessenstruiken en her en der bij onze boerderij nog wat fruitbomen. Zo hadden we verse groenten en fruit in de zomer. In de herfst werden, in de Betuwe, een paar kisten appels gekocht. Mijn moeder weckte voor de naderende winter wat vlees en groente in. In de zestiger jaren huurden we enkele laden van de plaatselijke coöperatieve diepvrieskluis; een decenium later konden we onze eigen diepvrieskist bekostigen. Alleen een varken werd toen niet meer aan huis geslacht, de blaas voor de foekepot ten spijt. Huisslachtingen waren ‘verleden tijd’. We haalden voortaan het vlees bij de slager of, met de auto, bij de supermarkt even verderop.

Dat moestuinieren, van huis uit meegekregen, heb ik over genomen. Alleen heb ik nu een volkstuin. Dat blijkt een uitkomst in coronatijd. Volkstuinders hadden buiten hun beweging en ook hun sociale contacten, op minstens 1,5 meter afstand.  Ze konden “ mindfull zijn ” en “ aarden ” door af en toe stevig op de schoffel te gaan hangen en “ hun work-out hebben ” door met gieters water te slepen tijdens de lange hittegolf. Met wat zorg brengt zo’n volkstuin al snel wat op, veel meer dan wat jezelf, samen met je vrouw, op kan. We delen dan ook uit aan de buurt en aan statushouders, waarvan we weten dat ze op bijstandsniveau leven.  Ons eerlijk bio-eten is smakelijk en gewild.
Uit respect voor mijn sjouwen vriest mijn vrouw de overmaat aan eten in. Dat doet zij met zorg; die zorg voor een wintervoorraad zit er vanouds ingebakken. Wel gaf ze regelmatig aan dat die 2 vriezers hier nagenoeg vol zaten en ook vol bleven. We zijn beiden geen hele grote eters. Ook wij geven de voorkeur aan “ vers van het land  waar het leven goed is ” zolang het weer dat toelaat.  
Toen ik vanmorgen, nog op de rand van mijn bed gezeten, dat radiobericht opving, stelde ik voor de inhoud van onze diepvriezer en voorraadkast maar te schenken aan de voedselbank. Zij was het er mee eens; kinderen moeten niet met honger naar school.
Helaas….pindakaas. Die vlieger gaat niet op. Sinds 1991 kennen we hier in Nederland T.H.T. en T.G.T..
Die afkorting staat voor Tenminste Houdbaat Tot en Te Gebruiken Tot. Voedselbanken mogen alleen voedsel van niet over de datum accepteren. Dat is logisch nu. Bij de voedselbank de diepgevroren bio-groenten deponeren is er dus niet bij. Een bananendoos, gevuld met de in september door mij geplukte appels, kan nog net. Schilt mijn vrouw met nijvere hand diezelfde verse appels om, wat later, in herbruik genomen jampotjes met haar overheerlijke compote te vullen, dan kan je die appelmoes niet kwijt bij de voedselbank. We nemen nu zo’n  “uit oma’s keuken”-potje appelmoes wel eens mee als we bij een goede kennis op visite gaan. Staat leuk, zeker met een mooi geknipt, gekleurd lapje stof bovenop. En erg smakelijk ook, horen we vaak achteraf via Whatsapp.

Het ziet er dus naar uit dat ik t.z.t. wat uit mijn diepvries- en voorraadkast zelf mag weggooien, omdat het diep ingevroren voedsel dan over de door ons ingeschatte THT-datum datum is.
Wat een zonde, het is nog ‘sund’ !

Diepvrieskluizen in Nistelrode
Het was eerder mijn bedoeling om ’n brochure te maken over de huisslacht, over conservering zoals wecken, diepvriezen en diepvrieskluizen, keukenrecepten rondom die huisslacht, de opkomst van de supermarkt en daarover een lezing samen te stellen. Afgelopen jaren heb ik hierover veel literatuur gelezen en gegevens over verzameld. Persoonlijke omstandigheden en andere prioriteiten zorgden er voor dat de planning en uitvoering in’t honderd liep. Ik moet dus mijn koers wijzigen en heb besloten om deze klus in hapklare brokken ( katernen ) te verdelen. Dat zorgt voor een lichtere vertering. Het deel over de diepvrieskluizen in Nistelrode ( zie onder Publicaties ) kwam in juni gereed en kan als het eerste katern van dit thema beschouwd worden. Maarten van de Rakt, zoon van Antoon van de Rakt en zaakvoerder CAV, kwam hier op bezoek en ook het Brabants Dagblad schonk er aandacht aan.

Filmcompilatie Heesch B.88 gereed.
Het is, na vele weken werk, me gelukt om een filmcompilatie te maken van ca. 35 minuten over “Op en om Heesch B.88”. Uniek is dat het geheel best heel levendig is geworden met daarin authentieke filmopnamen tussen een rijk scala aan foto’s uit de oorlogswinter 1944 – 1945.

Benieuwd naar hoe het is geworden. Dat kan maar vraagt i.v.m. Corona nog wat geduld! Hou de berichtgeving op deze site in de gaten en stel u nu tevreden met de trailer.

Glaspositieven
Verheugend nieuws want deze week heb ik de beschikking gekregen over oude glaspositieven met daarbij unieke beelden van ons dorp. Het zou zo maar een nieuw item in een dorpskwis kunnen zijn; het aan de hand van oude opnamen achterhalen welke gebeurtenis waar en wanneer heeft plaatsgevonden. Er zijn opnamen bij uit 1923 en 1910 en het geeft voer voor weer een tweetal publicaties van mijn hand. Zie onder Publicaties.

Wilt u reageren zie: contactpagina

Een citaat uit een artikel van Pascal Cuijpers:

We rennen te hard
Wat vragen oproept en nostalgie creëert is de verleden tijd. Waar is die gebleven? Zonder het verleden bestaat er geen heden. Laat staan een toekomst. We rennen te hard voorbij aan het feit van toen en nu. Laten we er voor waken dat onze tijd in het verleden geen belemmering wordt voor de beleving en de liefde van ons leven in de toekomst. Want nu is alweer verleden tijd.
Maak dus zo mooi mogelijke momenten van elk nu. (Be)leef bewust. Vertrouw op een later. Profiteer van toen. Maak momenten. Heb lief(de). Leef je persoonlijke klok. En bovenal: neem de tijd.

Dit bericht is geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.